New York marathon, 4 november 2007 (Tiny Wouda).

Na een maandenlange voorbereiding is het dan eindelijk zover. Ik sta aan de start van de New York Marathon, ook wel de marathon der marathons genoemd.

Voordat het startschot klinkt hebben we al drie uur in het startgebied doorgebracht. Het is gelukkig prachtig weer. Rijen wc’s staan hier geparkeerd. Door de spanning bij alle lopers worden deze regelmatig bezocht. Ik kijk mijn ogen uit. Lopers komen uit alle hoeken van de wereld. Wat mij opvalt is dat er heel veel Nederlanders zijn. Ook zijn de Italianen goed vertegenwoordigd.

Ik hoorde dat het voor Amerikanen heel moeilijk is een startbewijs te bemachtigen. Elk jaar zijn er 100.000 Amerikaanse aanvragen voor circa 20.000 plaatsen. Als iemand drie keer is uitgeloot mag men de vierde keer starten. De elfstedentocht op zijn Amerikaans dus.

Het wachten valt ontzettend mee. Voordat ik het in de gaten heb is het bijna tijd. Ons startvak kunnen we niet meer bereiken. Door de drukte bij het inleveren van kleding, welke na de finish kan worden opgehaald, moeten we achter aansluiten. Het feest is er niet minder om. Langzaam zet de menigte zich in beweging richting start. We lopen langs de snelle jongens, het startschot klinkt, en we zien de superatleten wegsprinten. Na het startschot klinkt het “New York New York” van Frank Sinatra. Ik krijg er kippenvel van. Dit nummer heeft voortaan voor mij een hele bijzondere betekenis. Onze startstreep ligt een stuk verder. Er wordt gestart in drie verschillende vakken. Na acht kilometers komen de lopers op hetzelfde parcours, in het begin wordt dus over drie verschillende routes gelopen.

We lopen na de start direct op de Verrazano-Narrows Bridge. Dit is de brug die bijna op alle foto’s over de marathon staat. Als je over deze brug bent heb je al drie kilometer gelopen. De brug heeft twee etages. Over beide etages wordt gelopen. Gelukkig lopen wij boven. Als je onder loopt kun je door plassende mannen bovenop besproeid worden. Geen lekker idee.

Na de brug begint het circus. Overal staat publiek. Iedereen is superenthousiast en schreeuwt en klapt de lopers toe. Ik vraag me af wie na afloop vermoeider is, de lopers of het geweldige publiek dat iedereen aanmoedigt. Ook staan overal langs de route livebands te spelen. Aangemoedigd door muziek van de Red Hot Chili Peppers en the Stones worden de eerste kilometers afgelegd.

Het eerste stuk gaat door Brooklyn. Lange rechte wegen strekken zich voor mij uit. Soms zie ik kilometers vooruit dansende hoofden van alle lopers voor mij, geweldig!

Halverwege zijn we in de wijk Queens beland. Deze wijk verlaten we via de Queensboro Bridge. Ook al weer zo’n kuitenbijter van jewelste. Er lijkt geen einde aan deze brug te komen en ik voel dat mijn benen wat vol lopen. Gelukkig wordt het na de brug een stuk vlakker zodat de benen wat kunnen herstellen. Nu gaat het richting The Bronx. Voordat ik hier aankom eerst nog een brug. In The Bronx worden de lopers verwelkomd door een rapband die zo uit een clip van MTV kan zijn weggelopen, ontzettend leuk. Ook hier weer superenthousiast publiek. Veel lopers hebben hun naam op het shirt staan. Deze worden persoonlijk aangemoedigd door het publiek. Grappig is dat veel Nederlandse lopers hun naam “veramerikaniseren” zodat hun naam voor Amerikanen gemakkelijker is uit te spreken.

We lopen maar 1 mile (1.600 meter) door The Bronx. Alweer via een brug wordt deze wijk verlaten en komen we in Harlem aan. Nu is het nog maar 2 mile en dan zien we Central Park al liggen. De laatste lange Avenue naar Central Park is een stuk vals plat. Om mij heen hoor ik lopers zuchten, voor zich uit zien zij de kilometers lange “klim”. Mijn looptempo ligt niet zo hoog meer maar gelukkig hoef ik niet te wandelen. Tussen de oren zit het ook nog steeds goed en ik geniet volop. Op de 24^E mile gaan we het Central Park in. Hier staat het publiek rijendik. Het parcours is heuvelachtig maar door het superpubliek voelt het aan alsof ik over een vlakke weg loop. Ineens hoor ik mijn naam en zie een dorpsgenoot staan. Haar man loopt ook de marathon. Door haar “hup Tiny” krijg ik een enorme energieboost. De laatste kilometers gaan vanzelf, ik kan zelfs nog versnellen. Ik heb de laatste kilometers twee dagen daarvoor al in een trainingsloopje gelopen en daardoor weet ik hoe ver het nog is tot de eindstreep. Op een gegeven moment verlaat je het park. En 500 meter verder draai je het park weer in, hier volgen nog twee heuvels en dan ………. de finish. Dit is een supergevoel. Met al die duizenden lopers over de eindstreep gaan in deze marathon. Na de finish heb ik even stilgestaan en achteromgekeken om alles bewust in mij op te nemen. Dan doorlopen om zo trots als een pauw de medaille in ontvangst te nemen.

De organisatie van deze marathon is super. Iedereen kreeg na afloop een stuk folie om (tegen het afkoelen) en een tas met eten en drinken. Ook kon je zouttabletten krijgen. Wel nodig. Ik had heel veel gedronken maar toch voelde mijn huid droog aan. De kleding kon ik ophalen bij kledingwagen 16. Na het noemen van mijn startnummer kreeg ik gelijk mijn tas met kleding. Heerlijk, droge kleren aan. Na binnenkomst koel je namelijk ontzettend snel af. Gelukkig had ik veel warme kleren in de tas gestopt. Hierna naar het family reunion point. Ik kon mij melden bij de letter M. Hier zag ik gelukkig iemand van onze groep. Samen zijn we naar de bus gelopen die ons naar het hotel bracht. Overal om mij heen zag ik lopers. Iedereen liep met de medaille om de nek, geweldig. In de bus werden natuurlijk alle belevenissen en ervaringen uitgewisseld.

Terugkijkend op deze dag denk ik aan een Amerikaans woord: AMAZING! Ik vond het een geweldige ervaring. Ondanks het feit dat ik m’n dag niet had en het lopen niet goed ging heb ik de hele marathon met een lach op m’n gezicht gelopen. Na dertig kilometer heb ik bewust gas terug genomen om goed te finishen. Hierdoor heb ik ook van de laatste kilometers volop kunnen genieten. Ook kon ik het tempo nog iets verhogen om zodoende net binnen de 4.30 uur te finishen. Iedereen die binnen de vijf uur binnenkomt wordt genoemd in de marathon bijlage van de New York Times, uniek natuurlijk je eigen naam in deze krant. De volgende dag heb ik direct twee exemplaren gekocht!

Vandaag is het een week geleden dat ik de marathon heb gelopen. De hele dag dacht ik vorige week op deze tijd deed ik dit, toen deed ik dat etc. Heerlijk zo nagenieten. Ook is het verblijf in deze wereldstad natuurlijk een geweldige ervaring. Al die hoge gebouwen, de sfeer die zo anders is in Nederland. Goed is te zien dat de oorsprong van de Amerikaanse bevolking bestaat uit emigranten. Verschillende rassen en nationaliteiten uit de hele wereld zie je terug in de mensen op straat. In de Joodse wijk waan je jezelf in Israël. In de Chinese wijk zie je alleen Chinezen! Hier vind je allemaal kleine winkeltjes en alle tekst is in het Chinees. Toch zijn de gebouwen hier typisch Amerikaans, met brandtrappen aan de gevels, net zoals in de tv-series. Ook Manhattan met al de wolkenkrabbers en Times Square en Broadway hebben veel indruk op mij gemaakt. Ik denk dat ik zeker nog eens terug ga naar New York om nogmaals de marathon te lopen en van de stad te genieten. Een mooi cadeau voor mijn vijftigste verjaardag misschien!

Tiny Wouda

Kollum, 11 november 2007