New York - Reina Hes

Door de vele positieve en leuke verhalen over New York marathon wilde ik het zelf ook een keer beleven. Ongeveer 10 jaar terug zou ik met een loopvriendin naar New York, maar 6 weken voor het zover was kreeg zij een zweepslag en hebben we de marathon afgeblazen.

Het gevoel om de marathon te lopen werd steeds sterker en toen een aantal mensen van de club er over begonnen wilde ik mee.

Ik kan zeggen dat alle verhalen over de NY marathon waar zijn en al mijn stoutste verwachtingen overtroffen hebben.

Toen we zondagsmorgens op de dag van de marathon bij het ontbijt zaten waren een aantal mensen zenuwachtig. Het rare was dat ik dat in Nederland nog wel had, maar eenmaal in het vliegtuig was het over. Ik had zoiets van kom maar op!!!

Dus lekker ontbeten en mijn spullen gepakt voor het vertrek naar de bus die ons naar Ford Wadsworth op Staten Island bracht. Daar aangekomen werden de mannen van de vrouwen gescheiden ( hebben we even goed afscheid van elkaar genomen en uitgebreid succes gewenst) en wij dames, Thea, Tiny en ik zochten een goed plekje om de komende uren door te brengen.

Volgens Tiny zagen Thea en ik er als clochards uit met allemaal eten en voeding om ons heen verzameld zittend op een kleedje en gekleed in een plastic jas van Hellema.

Het is nog een uur voor de starttijd en we worden toch een beetje ongedurig zodat we besluiten de spullen die we na de finish nodig hebben naar de bagagevrachtwagens toe te brengen.

Dat viel tegen want er was een smal pad waar 38.000 mensen naar en van de vrachtwagens moesten lopen. Dit nam veel meer tijd in beslag dan we gedacht hadden. En na een laatste plasje snel naar ons startvak gelopen.

We waren net op tijd om de wedstrijdheren van start te zien gaan en mochten daarna zelf meteen starten.

Wat een mensen en een uitzicht op de Verrazano-Narrows Bridge, geweldig.

Op de brug kwamen we halverwege Durk Gros nog tegen op de mannenbaan, maar verder geen clubgenoten gezien.

Het weer was fantastisch, lekker in de korte broek en allemaal vrolijke mensen om ons heen.

Wat mij wel op viel dat veel mensen een T-shirt of op hun startnummer tekst hadden geschreven dat ze ter nagedachtenis aan iemand liepen die aan kanker gestorven was. Daar kreeg ik soms kippenvel van.

Na de brug kwamen we in Brooklyn waar we enthousiast door het publiek werden opgewacht. Dat publiek stond overal rijen dik langs de kant ons aan te moedigen. Behalve in de Joodse wijk waar wel kijkers waren maar geen aanmoedigingen. Wat een rust in één keer.

Een brug was een venijnige een echte vals plat omhoog en weer naar beneden de Queensbore bridge en waren we in Manhattan. Maar ook deze brug overleefden we goed. Hier konden we ook Nederlandse supporters verwachten , dus hadden we iets om naar uit te kijken.

Onderweg liep het fluitend en voordat we het in de gaten hadden waren we de 21 km gepasseerd.

Tiny moest hier afhaken en Thea en ik liepen door en verhoogden het tempo.

Al kletsend, genietend en meedoen met het publiek gingen we de volgende brug die ons van The Bronx terug bracht naar Manhattan en Central Park.

Onderweg hadden we wel al eens tegen elkaar gezegd dat de kwaliteit van het wegdek ons tegen viel, maar de brug terug naar Manhattan was slecht. Toen we van de brug afliepen kwamen we Durk Gros tegen en na een praatje te hebben gemaakt liepen Thea en ik verder. Op dat moment liepen we van de brug naar het vaste asfalt zagen we dat het wegdek niet aansloot met de brug. Durk viel daardoor voorover in mijn rug.

Gelukkig brak ik zijn val, want anders had hij zich zeker goed zeer gedaan. Na deze onderbreking weer doorgegaan, maar voor mij was het tempo wat we voordien gehad hadden te snel. Mijn rug deed zeer en verstijfde zodanig dat ik niet meer zo soepel kon lopen.

Heb Thea laten lopen en heb de laatste 6 miles genoten van het publiek.

In Central Park was het een leven van jewelste. Wat een mensen en wat een aanmoedigingen. Dat het parcours heuvelachtig was heb ik niet gevoeld, de mensen gaven mij het gevoel dat ik zweefde tot de finish toe.

Bij de finish werd een foto gemaakt, dus als echte overwinnaar ben ik gefinisht.

Het gaf een zeer voldaan gevoel en was helemaal niet moe. Mijn rug had het gehad maar zelf voelde ik mij sterk en nog lang niet moe.

Onderweg heb ik bij de laatste miles wel eens gedacht wat doe ik mij zelf aan, zere rug en ik ben er nog lang niet. Maar dat is toch een beetje zelfmedelijden en gelukkig is dat met de finish in zicht, maar zeker na de finish zo weer over.

Wat we allemaal onderweg gezien hebben valt niet te beschrijven; een dominee die naast het parcours staat te preken met een gospelkoor op de achtergrond, plassende mannen op een rij bij een schutting, prachtig mooi uitzicht op de bruggen, persoonlijke aanmoedigingen van mensen die je helemaal niet kent, mensen, mensen en nog eens mensen,te veel om op te noemen.

Ik heb de dagen ervoor genoten en de dagen erna ook. We zijn met een leuke groep op stap geweest , veel meegemaakt, gezien en gedaan, maar het was en blijft amazing.

De dag voor de marathon was er nog een Friendship run waar deelnemers aan de marathon met elkaar kunnen lopen. Daar zijn we met veel mensen van andere nationaliteiten op de foto geweest en hebben spullen uitgewisseld. Alleen dit was al een hele belevenis.

Op naar de volgende,

Reina