Marathon van New York in een woord Amazing - Thea van der Meulen

Het is het zondagmorgen 4 november 2007. Ik sta op Staten Island in de rij voor de vele, lees honderden, toiletcabines, om net voor de start van de ING New York City Marathon 2007 mij van mijn laatste zenuwen te ontdoen.

Samen met de ruim 38.000 andere lopers wandel ik samen met Reina en Tiny naar de Verazano-Narrow Bridge, waar de start van de marathon is. De mannen, Bauke, Dedde, Durk en Jaap, zijn gestart in een ander startvak.Het kanonschot klinkt met direct daarna het welbekende “New York, New York” en de marathon is van start gegaan.

Naast de mannelijke toppers, de vrouwelijke toppers zijn al eerder gestart, die met rasse schreden, circa 20 km per uur, voorbij lopen, zie ik vele hardlopers die voor een goed doel, hun geliefde of een stichting, lopen. Met een brok in mijn keel loop ook ik over de startmat. De marathon is begonnen en onder prachtige weersomstandigheden, droog, 15 graden met een zonnetje, bedwing ik de Verazano Bridge. Aan de linkerhand zie ik Manhattan met al haar immens hoge gebouwen in een prachtig silhouet liggen. Hier zal ik deze middag na ruim 42 kilometer gaan finishen.

Na de Verazano Brigde, die me redelijk goed afgaat wellicht dankzij de trainingen op de bolwerken, worden we hartelijk ontvangen door de inwoners van Brooklyn en vervolgen we onze weg door Queens. Onderweg worden bijgestaan door tientallen bandjes die hun muziek met de bijbehorende decibellen ten gehore brengen en is het plaatselijke gospelkoor voor deze gelegenheid voor de kerk gaan zingen. Dit in tegenstelling tot de joodse wijk, waar de rust heerst en we niet luidruchtig worden aangemoedigd.

Manhattan bereiken we, na 25 kilometer, via de Queensboro Bridge. Zo gemakkelijk als me de Verazano Brigde afging, aan de Queensboro Bridge lijkt maar geen einde te komen en beginnen mijn bovenbenen licht te verzuren, een echte kuitenbijter. Daarna lopen we via de Bronx weer naar Manhattan. Eenmaal aangekomen bij het Central Park wordt het publiek massaler, rijen dik staan ze langs de kant en wordt iedere loper enthousiast aangemoedigd.

“You can do it” en “You look good” wordt honderden keren uit volle borst me toegeschreeuwd en de kinderen staan klaar voor een “high five”.

Het 35 kilometer punt heb ik goed doorstaan en voel me super, wel een beetje verzuring in de bovenbenen, maar van de man met de hamer is absoluut geen sprake. Ik vraag me af wanneer ik het zwaar zal krijgen, maar dit blijft achterwege. De laatste kilometers door het prachtige Central Park kan ik nog iets versnellen en vol trots volbreng ik mijn eerste marathon in 4:18:10. Met een super goed gevoel neem ik mijn medaille en de woorden “You did a great job” in ontvangst. Een geweldige loop met een prima organisatie en een super publiek!

Na een jaar van goede voorbereiding en met goede weersomstandigheden is mijn eerste marathon een groot succes geworden. Alleen de eerste twee dagen na de marathon had de spierpijn de overhand, zeker weten nog nooit zoveel spierpijn in de bovenbenen en kuiten gehad, maar tja wat wil je ook na 42,195 km hardlopen. Maar daarna het is toch ook weer bijna niet te geloven dat je lichaam zo snel weer herstelt. Ik heb steeds gezegd dat New York misschien ook wel mijn laatste marathon zal zijn, maar hiervan ben ik al snel teruggekomen en zoals het er nu naar uitziet zal ik proberen om tijdens de marathon van Berlijn, september 2008, mijn PR aan te scherpen.

De marathon is misschien niet voor iedereen weggelegd, hoewel wandelend de marathon van New York vanwege de tijdslimiet ook mogelijk is, maar ook de stad New York met haar inwoners is zeker de moeite waard te bezoeken.

Zo heb ik zeer genoten van het uitzicht over New York vanaf het Rockefeller Center, Top of the Rock. Daarnaast is het Central Park een prachtig natuurgebied midden in de stad en hebben we kennisgemaakt met de “burgemeester” van Central Park. Een man van boven de 90 jaar, die destijds als eerste in Central Park is gaan hardlopen en nu belangstellenden hierover verteld.

Naast de gele taxi’s en de vele Starbucks coffee, koffiehuizen, is Time Square een prachtig met al haar reclameborden en zijn de ijsbanen net zo gezellig zoals ze in films doen voorkomen. Zeer indrukwekkend was voor mij de St. Paul Cathedral, de kerk nabij de voormalige Twin Towers, waar de reddingswerkers destijds even tot rust konden komen.

Zo gehaast en zo druk als we hier met ons allen zijn om maar zo snel mogelijk in de bus te komen of onze spulletje bij de caissière te kunnen afrekenen, zo rustig en gedisciplineerd gaat het in New York. “Are you in line” en de New Yorker neemt rustig deel in de rij en wacht netjes op zijn of haar beurt, iets wat ik van tevoren zeker niet had verwacht.

Voor de lopers en supporters die nog twijfelen om de marathon van New York te lopen en de stad die willen ontmoeten, zou ik willen zeggen niet twijfelen gewoon doen!

Met vriendelijke loopgroeten,

Thea van der Meulen